Mien Moder to Besoek ob de Maasch
Nu weer mien Mudder also gans alleen to een grode Fest bi Fruenden vun de Maasch. Kun dat good goan . So as Burnfru vun de Geest so twischen de gansen Maaschburen. Doar musse man d[chtig oppassen, dat man nich uenner de Redder kaem. Un so seet se denn uk midden mank de ganzen groden Buren vun de Maasch. De froagen denn uk gliecks, wo se her kaem. Sind Sie auch aus dem Koog . Doar blev eer denn nich veel anners oever as to veteelen dat se ut Tollhuus keem un dat leeg nu moal eend[tig op de Geest. Eers gev dat een bedrobene Schwiegen un denn woar meis mitleidig froag, wi se denn de Gastgeber kennenleert ha. Over so richtig veel wussen se nich miteenander antofangen. Spaeder no gr;dere Pause, seet se denn in een andere Runde. Doar schnacken se denn vun de Ernte ditt Joar un doar verteele denn eene, he haar ers faststellt dat he weegen de Droechte Loegger in een Roemfeld har as he mid de Fluchtuech oever der Feld flogn waer. Tscho doar kunn man sehn, wo dat se ging, de Burn vun de Masch. Mit Fluchtuech kunnen se siss Ernte beobachten, meis so wi de Farmers ut Texas. Un doar seet nu mien Mudder twischen, so arme BUERSFRU vun de Geest. Se schnackten denn uck wieder oever de Droechte un de Ernteutfaelle. Un bald keem denn uck de Midleid mit de aremen Burn vun de Geest. Wi de wuhl gung mit siss droegge Land. Doar musse doch de ganze Ernte utfallen. Un doar marke denn eene dat mien Mudder doar seet un meene: De Fru hier is doch vun de Geest. Wie geiht se dat denn mit sis Roem. Mien Mudder kann so wat jo gornich af un returne denn gliecks schlagfertig, dat wi tohuus anmoorige Land hem un dat dat doar uemmer genuch Wader geev un de Planten nicht verdroechten. Doar werrn de armen Burn vun de Marsch schon ganz irriteert, harrn se nu meis kenn mehr to bedurrn. So frogten se denn noch moal no, wi dat denn de anneren Buren ging, Mudders Nachboar. Doar sedde mien Mudder denn noch een dropp: De hem alle een Berägnung, so dat de Planten sprießen.