Wiehnachtenovend in Tollhuuskroog
vun Christian Paulsen
Achter de Huus doar harrn wi een Hohlwääg un machmoal in de Winder, denn wär de full von Schnee. Wi heem uns as Kinner ümmer vörstellt wie doar de Wiehnachtsmann entlangglee mid sien Schlä. He keem jo jedes Joar no uns und för sien Peerd geev dat een Extraslag Fudder, bevör de Wiehnachtsmann wieder truck und denn annere Kinner bescheert hett. Op de Hoff geev dat veele Mööglichkeiten to speelen. Jede Machin, jede Warktüüch, de groade nich bruukt woar, wär oog een gode Speeeltüüch. Un wenn doar örnlich Schnee leeg, denn wär de Hohlwääg een gode Optschoon. Doar hemm wi denn mit unse benachboorten Fründe mtosommen Höhlen buut, Eskimo speelt un de ganze Wiehnnachtsopräächung tiedwies vegeden. Over so anne späde Namiddag, denn wärn wi so opgerägt, dat wi in unse Schenkstuuv op de Lööper ümmer hen un herlopen sind. Dat ging vun de eene Döör no de anne Döör, gegenrumpsen un weder torüüch. Op de Ingangsdöör no de Schenkstuuv stunnen twee Sprüch: 'Red wat woar is, drink watt kloar is', stunn op de eene, op de annere: 'Vesuup dien Groam, over nich dien Kroam'. Doar hemm wi uns denn ümmer unse egene Riem druut moagt. Ower wi woarn ümmer opgereechder, je dichder de Wiehnachtsobend käm.
Doar hätt mien Vader denn so spekoleert: 'De Bursen möht wat to doon hemm.' Un so keem dat, dat wi vun doar af, an de 24.te Dezember ümmer de Köh de Steerten wuuschen hemm, bid unse Hänne heel schrumpelich woarn weern. Dat ging denn schon fröh los, denn doar weern enniche Köh, de doar wuuschen warn mussen. Dovör bruukten wi denn so manche örnliche Ammer full vun Wader, um de Klüüten aftokriegen un een örnliche Portschoon gröne Seep. Natürlich harrn wi uck an de Dag dorvör dorför to sorgen, dat de Köh fein scheerd woarn. Dat wär een Präzischonswaark, wad mien öllste Broader un ick doar verichtet hemm. Uck wenn dat nich ümmer licht weer, de Köhsteerten to waschen, hemm wi dat, glöv ick, ümmer gern maakt. Tomindest weern wi ümmer ganz schön stolt, wenn de Arbeit doan weer. Denn hemm wi doar achter utmistet, noch bied Melken hulpen un de Köh füddert- ümmer mit een Extraportschoon feine Heu. Un een kleene Hub woar schon moal an de Enn vun de Fuddergang leegt- för späder eem. Wenn de Köh fien ruutputzt weern un örnlich watt to freeden harrn und de Stall schon meis glitzerte un glänzte, denn wär wi good to Mo. Dat moage de Arbeit in de Stall to een wiehnachtliche Titual und uns wär denn uck tämlich fierlich to Moo. Un wi man hüüt so schön seegt: Denn ging dat Haart bannig op.
Dornoa ging dat rinn noa binnen un unse Mudder harr denn schon de Wiehnachtseeten fardig maakt. Se hedd denn ümmer de Disch schmuck deckt - mit een widde Dischdook, Servietten und helle Karslichter. Doar wi selm ümmer so um tein Göös harrn, hett se övders Göös opdischt. Wi funnen dat bannig lecker doarmoals un de Göös harrn uck een fiene Leeven bi uns, vörher. De durm ümmer öwer de ganze Hoff schlawinern un örnlich schnattern. Inspaart wärn se nich un se keemen ümmer fien an Trooch, wenn dat to fuddern geev. Nur Nachts keemmen se in de Stall to sis egene Protektschoon, na Du weets schon wegen de Foss. Öft geev dat denn uck Reh oder een Haas. De hemm wi denn uck de Fell mit aftruggen und später mid so lüdde Speckstrippen schmückt un denn ging dat af in de Aven, de mit Torf heizt woar.
Wohrend dat Eeten ging dat an disse Dag tämlich maneerlich to un man hett mit een anner över de Joar, de Situation oppe Hoff schnackt. Uck de Weltpolitik weer dann een Thema. Alle setten uck an disse Dag tosammen anne Disch, de Knechte un Mägde, de nich no Huus fohren weern, mien Opa un Oma, Vader und Mudder un wi Kinner. Man weer dat gemüdlich an disse Ovend.
No de Eeten gingen wi Kinner mit unse Vader no butten und hem noch moal, de Miss fun de Kohstände kleiht un een beeten Heu förleecht. Meis gev dat för de Köh uck noch een Portschoon Schrot. Wi harrn uck sun Dörchfoort, wo inne Erntetied de Heu un Stroh dör so een Luuk op de Dackbooden schmeeten woar un to besonnere Anlässe uck moal een Danzboden utleegt war oder een Theoderbühn opstellt woar. Doar an de groode Door stellten wi denn örnlich Fudder vör de Peerd fun de Wiehnachtsmann henn. Dat weer ümmer richdich fierlich. Wenn wi denn no de Bescheerung nokeeken hemm, ob de Peerd uck wad doarfun fredden har, wärt dat Fudder ümmer wech. Later häm wi as grode Jungs ümmer unse Peerd, Max, direkt no de Bescheerung doar hennfört un em de Fudder opfredden loaten, so dat mien lüdde Schwester un Broader dacht hemm, de Perd fun de Wienachtsmann har sick doar satteeten, dormit de anneren Kinner op de Welt uck noch watt Fienes ünner de Wienachtsboom kreegen. Wie bleem denn solang in de Stall un in de Dörfoahrt bid de Wiehnachtsmann klingelt hett. Denn ging dat schnell no binnen.
Un Moder stuun schon för de kleene Stuv un vetelle uns dat de Wiehnachtsmann schon wedder weg weer, um de anneren Kinner to bescheern. Dat funnen wi schoo, denn gärn harrn wi uns bi de Wiehnachtsmann dedankt. Nu, ower veel hem wi doröwer nich nadacht, denn de Bescherung stunn jo an. Nu mussen wi noch een Leed singen, beför Mudder de Dör no unse kleene Stuuv opschluten dä. Dat weer denn een veelstimmige Orkester, de doar fri herumtrellern dä, denn bid op unse Vader weern wi meis alle nich besonders musikalisch. Ower wat hett uns dat stört, wi hemm de Mißklänge jo selvs nich wurrnamm. Machmol hemm wi uck tosomm een Gedicht opseckt: 'Wiehnachtenopend, denn geiht dat no bobben, denn danzen de Müs, in Grotvaders Hüs'. In de Stuuv stunn denn een schmugge Wiehnachtsboom mit richdige Lichder dran un de leuchteten so hell, dat dat aleen schon een Freud weer. Un denn keemen de Geschenke. Ick kann mi noch an poar Geschenke erinnern. Sunn Brummkreisel, dat weer watt för uns: De summte, sprung un danzde denn dör de ganze Stuuv. Man wär dat wad Feines. Un je schneller wi de Stang no ünnen drückt hemm, desto schneller un ludder dreihe sick de Kreisel. Späder geev dat uck moal een Foarrad oder een Modelissenbohn, de wi denn inne grode Stuv opstellen kunnen, oder enn Stabilbuukasden. An de nächste Dag hemm wi denn noch mal een Bescherung hatt. Denn foarten wi mit de Peerekutsche no Eggbek to unse Opa, de doar Möller weer un doar geev dat denn uck noch mol feine Geschenke. Un wie kunnen mit Omas Zoo ut Schipka-Figuren spellen, wat wi vun Harden gern deen.