Leeve Broder
Christian Paulsen
De letzde Fadung is nu noch irgendwo in een Kist, over de fin ick noch weeder un de is beeder un ward hier denn övernumm.
Leeve Broader, hess dat all vergeeden,
Wie wie neemeenanner seden
Un um de Wedde eeden,
Gev dat Groenkohlsuup,
Hölle keener op,
Beför de Putt so leer,
De Bug so full,
Dat de meis platzen deer.
Dat waer uns wuhl een Eehr,
de Putt woar immer leer
As wi dat eerste moal to Erntefest waern,
Gefull uns wull so manche Jannbyer Deern,
Wie kregn denn oernlich Bowle un Muck,
Bid uns dat meis de Büx uuttruck.
Du wärs noch lütt,
Doar haarn de gröderen schon Respekt för di,
Denn du wärs keen Bangbüx,
Gefallen loadest Du Di nix,
Du hars Knöv un wärs ganz fix.
Leeve Broder hess dat all vergeden,
Wie wie neemeenander seden op de olle Börm
haar de Börm doch nur een Brederdeel,
De hölle nich so veel,
Dat man machmoal doer de Bredder feel,
Midden op de Söch, machmol wär dat uck een Koh,
Oder man säd midden op de Loh
Heu hebt wi doaboben burgn,
Manchmol mit und manchmol ohne Murren,
Wie hem de Röm schnenn,
De Kö melkt, de Schwien fuddert
De Kurn moalt
Und so manche Födder Stroh vun de Kuppel hoalt.
Man wär de arbeit manchmol schön,
Man kunn sick oftmols op de arbeit freun,
Denk mol, wie wärt bied heun,
Dor leppen Störche op de Wisch
de Heu rückt good un frisch
Und all tosammen han wi masse Spoass
vergeten dorbi all de Aggewas.
Und tum Fröhstück seet man twischen Reuter.
Good wärn wi opgelegt, richtdich heiter.
Wärn wi denn moal ut,
Ging uns dat uk ganz gut,
Wulln wi denn in Stimmung komm,
Deen wi uns tosammem,
deelten uns tosammen een Beer,
denn wär dat mit de Stimmung nich mehr schwer.
Wär'n wi denn tum Danzen,
Ging dat moal Angeln,no Rheide in de Wagenrad,
Meis överall wär'n wi, wett nich, wär wi mol in Schwansen.
Egal,egal, ünnerwegs dor gev dat machmol watt,
Een Beer, een Köm, un noch een Köm,
Und twischen Wogenrad und Gammellund,
Dor lepst Du uk mol nebenher.
Toveel Köm und toveel Beer dat wär de Grund,
Und Sauerstoff, de Lung utpusten wär gesund.
Over denn In Gammelund, doar ging dat wedder rund.
As Kinner waern wie schon an't plögn,
De Hofplatz hebt wi öft opreden,
Groabn utschüffelt,
Brüggen buut.
Teemlich oast und teemlich schmuddelt,
Und so manche Schatz hem wi verbuddelt.
Leeve Broder hess dat all vergeten,
Dat wi machmoal uck achternanner seeten,
Op Max, unse Schleswiger Wallach,
Haan wi beide bannich Pladz,
De eene förn, De anne achtern,
Ging dat ers im Schritt,
Un kemm Max so sinnig in de Tritt,
Denn ging dat richtig af,
Uck een Koaltbloat kümmt denn moal op Traf.
Doch dat wär allns noch nix,
Denn uns junge Lütt kennten so ennige Trix,
Doar woar enn Ammer Woader achter Max henschmeeten,
Den hed ugg Max sien kolle Bloat vergetten,
Denn reett he ut,
Und wie seden bi Gallop,
Noch een lüdde Tied lang op emm drop.
Und Wiennachten obend ging dat ers no buten,
Dachs över kreggen de Köh den Steerten wuschen,
Und abends no de Wiehnachtseeten,
Gebm wie de Wiehnachtsmann sien Perd tuum freten.
Bito besüsselten wi dat Veeh noch en beden,
Leeve Broder dat hess du bestimmt nich vergeden!
So mogge de eene oder andr een grode Umwech um de Kroog,
Denn doar stun angeblich de Jung mit de Stock,
Dat alleen regge,so manche har alleen durvun een örnliche Schock.
Beför Du inscholt wars,
Hess Du unse Vadder froagt,
wat Du denn in de School sullst,
wenn du doch Buur warn wullst.
Unse Vader hett di denn vetellt,
Buur sien geit nich ohne Recknen,ohne Geld.
So gings du denn poar Jahr to School.
doar kunst du regnen, is doch kloar.
Doa meenes Du to Papa,
Nu loat miman tohuus,
De Rest vun't School is nur noch Schmuss.
Leeve Broder, lang is dat nu her,
Manchmal wär dat licht,
Doch meistens wär dat schwer,
So blem is dat för de Buurn bitt hütt,
Dat könn i mi man globen, leeve Lütt!
Un wi sall dat warn een poar Joarn?
Dat Spekulaern doröber kanns man loaten,
Dat Spekolären doröber kanns di spoarn,
Dat allns is eh nich mehr to foaten,
Wat si sich in Berlin und Brüssel infalln loaden.
In Tokunft ward dat wuhl so sien wi fröher,
Un ick denk mi manchmol ward dat licht,
Doch meisten ward schwer,
Doch ick hoff di belastet dat nich tosehr
du sust di denn mann to Ruhe seden,
Un Jens de Arbeit mocken lotten.
Un wenn denn so um de achzig oder nengdig bis,
Denn si Di man gewiss,
Denn ward datnoch mol top,
Denn dreppn wie uns,
So wie Opa, uncle haanes und Uncle Jokob.
Denn bekiegen wie uns watt de Jungen mocken.
Und eeten watt uns de jungen Fruens uns kocken,
freun uns över all de kleenen Soaken,
De am meisten Freude moagen.
Erinnern uns dorbi an ditt und datt,
Beschnacken dat bito up platt.
West noch wi dat wär,
Wie uncel jokob, uncel hannes und opa sik belurten,
Und över de Höffe tourten,
Klönten und lachden
Und an de olle tied dachten.
Mardin, wi sind uk veer Kinner,
Und droppen könn wi uns denn wull immer,
Wie wönn denn nich schimpen und kloagen,
sondern wieder för unse Leeven soargen
un no sis Befinnen froagn,
Mit se sis Sorgn deelen,
fun fröher verteeln
uns tosoamen vegnögn
un uns nix in de Tasch lögn.