In de Harvs spazeeren
In de Harvs spazerren, dat do ick gern, in de wald de bunten Böum entfalten sick in miene Ougen wie levensfrohe Dröam. de Duft vun riebe Apeln, Beern, de harr ick schon as kleene Jung so gern. Doar folgen all de Tieden opeenanner, vun de Fröjoar bid noan Harvs, fun de Blöt bid no de Beern, vun Kinnertied bid in de Öller, doar spinnt een fine Foarn, vun Kiemen, Wassen un Vergoarn, Und Du, Du bruggst een Tietlang tum Verstoan Doch geist Du so dien Wech an't Water fun de Schlei, So Is Di allens ander eenerlei. Dubis nu hier, nur hier, un wat Du so empfinst, Dat is bestimmt keen Hirngespinnst, Dat is een wohlig Sien, dat füllt dien Seel, Dat fülltdi ut, dat söhnt Di ut, Mit all de Möcht und Sorgn, Hier dengst Du nur an't Jetzt un nich an Morgn Ditt is de Tied, doar ward dat riep, watt de ganze Sommer lang wussen hett. Un anne Schlie bi Sieseby, doar stoan neben olle Reetdackhüser, veele olle Abbelböum, doar is dat allns noch lies doar bist Du noch bi di, weiht doar uck moal stiefe Bries. doar is noch allens tohopen, du kannst and Meer lang lopen, du hörs de Wellen schlogn funt Meer an Land, dat is een schöne Klang, Vun de eene Sied een frische Bries, een Duft vun Harvs kummt vun de anner Kant, fun de riepen Früchte kommen de Gerüche, de ick in diesse Tied nich missen müche. Un över Vörroat bruggen wi uns nich beschwern, könn een ganze Joar fun teern Du bist doar meis alleen mit diene Dräum, wenn de Düfte fun alle Sieden ström, geist förbi an Wittdorn, Rotdorn und an Brumbeern Kannst ganz för di spazeern, So is doar nix watt stört, Wenn all dien Sinn und Sien von de Natur beröhrt, Du bis bi di, kanns di besinnen Un beeden von dien Seelenhel torüchchewinnen.